زگیل تناسلی چیست؟ علائم HPV، راه های انتقال و زمان مراجعه

زگیل تناسلی چیست؟

زگیل تناسلی که در متون پزشکی با نام کاندیلوم آکومیناتا یا زگیل مقاربتی نیز شناخته می شود، یکی از بیماری های پوستی و مخاطی عفونت با ویروس پاپیلومای انسانی است. این ویروس خانواده بزرگی متشکل از بیش از 200 نوع مختلف دارد که حدود چهل نوع از آن ها توانایی آلوده کردن بافت مخاطی ناحیه تناسلی، مقعد و حتی دهان و گلو را دارند. از میان این انواع، دو زیرگروه HPV-6 و HPV-11 که در دسته انواع کم خطر قرار می گیرند، عامل بیش از نود درصد موارد زگیل تناسلی در سراسر جهان هستند.

از نظر ظاهری، زگیل تناسلی به صورت برجستگی های نرم، صورتی، خاکستری یا هم رنگ پوست دیده می شود که می تواند به تنهایی یا در خوشه های به هم پیوسته و با سطحی شبیه گل کلم رشد کند. اندازه این ضایعات از یک نقطه ریز و به سختی قابل مشاهده تا توده های چند سانتی متری متغیر است. بخش قابل توجهی از افراد آلوده به HPV هرگز دچار زگیل قابل مشاهده نمی شوند، زیرا سیستم ایمنی بدن در بسیاری از موارد موفق به پاک سازی ویروس ظرف یک تا دو سال می شود.

بر اساس گزارش های مرکز کنترل و پیشگیری بیماری های آمریکا، شیوع عفونت با HPV در جمعیت بزرگسال فعال از نظر جنسی بسیار بالاست و تخمین زده می شود بیش از هشتاد درصد افراد تا سن چهل و پنج سالگی حداقل یک بار با این ویروس تماس داشته باشند، هرچند تنها بخش کوچکی از آن ها، در حدود یک درصد، در هر لحظه زگیل قابل مشاهده دارند. این نکته نشان می دهد که زگیل تناسلی صرفا نوک کوه یخ عفونت گسترده تر HPV در جامعه است.

نشانه ها و علائم زگیل تناسلی در مردان و زنان

علائم زگیل تناسلی بسته به محل ضایعه، حجم آلودگی و وضعیت سیستم ایمنی فرد متفاوت است. در بسیاری از افراد، این عفونت به صورت کاملا بی علامت و پنهان باقی می ماند و فقط در معاینه پزشکی یا با کمک آزمایش اسید استیک قابل شناسایی است. با این حال، در صورت بروز علائم قابل مشاهده، این نشانه ها معمولا در مردان و زنان الگوی نسبتا متفاوتی دارند که در ادامه به تفکیک بررسی می شود.

علائم زگیل تناسلی در مردان

در مردان، شایع ترین محل بروز زگیل تناسلی بدنه آلت است و پس از آن سطح داخلی پوست ختنه گاه در افراد ختنه نشده، سر آلت، شیار تاج آلت و کیسه بیضه قرار دارند. ضایعات معمولا به صورت برجستگی های ریز، هم رنگ پوست یا کمی تیره تر ظاهر می شوند که با لمس، بافتی زبر و ناهموار دارند.

بخشی از مردان ممکن است دچار خارش خفیف، سوزش هنگام دفع ادرار در صورت درگیری مجرا، یا خونریزی جزئی پس از رابطه جنسی یا اصطکاک شوند. از آنجا که مجرای ادراری در مردان بیش از زنان درگیر می شود، برخی موارد با علائم عفونت مجاری ادراری اشتباه گرفته می شوند.

علائم زگیل تناسلی در زنان

در زنان، زگیل تناسلی بیشتر در ناحیه لابیا، دهانه واژن و پرینه دیده می شود و درگیری داخل واژن یا دهانه رحم کمتر رخ می دهد اما در صورت وقوع، ممکن است بدون علامت باقی بماند و تنها در معاینه دوره ای یا پاپ اسمیر کشف شود. نشانه های شایع شامل احساس وجود توده یا برجستگی، خارش، ترشحات غیر عادی و گاهی خونریزی خفیف به خصوص پس از نزدیکی است.

ناحیه اطراف مقعد نیز در زنان به دلیل نزدیکی تشریحی، شیوع بیشتری نسبت به مردان دارد. در دوران بارداری، به دلیل تغییرات هورمونی و افزایش جریان خون در ناحیه تناسلی، ضایعات موجود می توانند به سرعت بزرگ تر و متعددتر شوند.

علت ایجاد زگیل تناسلی چیست؟ نقش ویروس HPV در ابتلا

علت اصلی و تنها عامل شناخته شده ایجاد زگیل تناسلی، آلودگی به ویروس پاپیلومای انسانی است. این ویروس از طریق ریزخراش های نامرئی در پوست یا مخاط ناحیه تناسلی وارد لایه پایه اپیتلیوم می شود و DNA خود را وارد سلول های میزبان می کند.

برخلاف بسیاری از عفونت های ویروسی که علائم را در چند روز نشان می دهند، HPV دوره کمون نسبتا طولانی و متغیری دارد که از سه هفته تا حدود هشت یا نه ماه، با میانگین دو تا سه ماه، به طول می انجامد. به همین دلیل، اغلب افراد نمی توانند زمان یا فرد ناقل دقیق آلودگی خود را مشخص کنند.

از میان بیش از دویست نوع HPV شناسایی شده، دانشمندان آن ها را بر اساس ارتباط با سرطان به دو گروه کم خطر و پرخطر تقسیم می کنند. انواع کم خطر مانند HPV-6 و HPV-11، برخلاف انواع پرخطر مانند HPV-16 و HPV-18، پروتئین های مهارکننده تومور بدن مانند p53 و pRb را به شدت غیرفعال نمی کنند و به همین دلیل رشدی خوش خیم و کنترل نشده اما غیر سرطانی در سلول های پوست ایجاد می کنند که به شکل زگیل قابل مشاهده است.

نکته ای که کمتر در منابع موجود به آن پرداخته شده این است که در تا سی درصد از ضایعات زگیلی، همزمان انواع پرخطر HPV نیز در بافت حضور دارند، هرچند این موضوع لزوما به معنای خطر فوری سرطان نیست و بیشتر یک یافته آزمایشگاهی در بررسی های تخصصی است.

سیستم ایمنی بدن در حالت طبیعی توانایی شناسایی و از بین بردن سلول های آلوده به HPV را دارد و به همین علت بسیاری از عفونت ها ظرف یک تا دو سال به خودی خود پاک سازی می شوند.

اما اگر پاسخ ایمنی ناکافی باشد، ویروس در لایه های پایه پوست باقی می ماند، تکثیر می یابد و به تدریج زگیل های قابل مشاهده را شکل می دهد. همین مکانیسم توضیح می دهد که چرا افراد دارای نقص ایمنی، بیماران مبتلا به HIV یا کسانی که داروهای سرکوب کننده ایمنی مصرف می کنند، بیشتر در معرض بروز و عود زگیل تناسلی قرار دارند.

محل بروز زگیل تناسلی در زنان و مردان

محل دقیق بروز زگیل تناسلی به عوامل تشریحی، نوع رابطه جنسی و در مردان به ختنه شده یا نشده بودن آلت بستگی دارد. به طور کلی، ضایعات در نواحی که بیشترین اصطکاک را در طول رابطه جنسی تجربه می کنند شکل می گیرند. جالب است بدانید مجرای ادرار در مردان به دلیل اصطکاک بیشتر، بیش از زنان درگیر می شود؛ در حالی که ناحیه پرینه و اطراف مقعد در زنان شیوع بالاتری نسبت به مردان دارد. محل های شایع بروز زگیل تناسلی در دو جنس به شرح زیر است:

• در مردان ختنه نشده: سطح داخلی پوست ختنه گاه، سر آلت و شیار تاج آن

• در مردان ختنه شده: بدنه آلت و شیار تاج آن

• در هر دو گروه مردان: کیسه بیضه، اطراف دهانه مجرای ادرار و ناحیه کشاله ران

• در زنان: لابیای بزرگ و کوچک، دهانه ورودی واژن و ناحیه پرینه

• به میزان کمتر در زنان: دیواره داخلی واژن و دهانه رحم که تشخیص آن معمولا نیازمند معاینه تخصصی است

• در هر دو جنس: ناحیه اطراف مقعد، به ویژه در افرادی که رابطه مقعدی داشته اند، هرچند بروز آن بدون چنین سابقه ای هم ممکن است

• به ندرت در هر دو جنس: ناحیه دهان، حلق و به طور استثنایی حنجره در پی رابطه دهانی

عوامل موثر بر افزایش خطر ابتلا به زگیل تناسلی

اگرچه تماس با ویروس HPV شرط لازم برای ابتلا به زگیل تناسلی است، همه افراد آلوده دچار ضایعات قابل مشاهده نمی شوند. برخی عوامل فردی و رفتاری، احتمال بروز، تعدد و همچنین عود ضایعات را افزایش می دهند. شناخت این عوامل خطر می تواند به افراد کمک کند تا با اصلاح سبک زندگی، احتمال ابتلا یا بازگشت زگیل را کاهش دهند. مهم ترین عوامل موثر بر افزایش خطر عبارت اند از:

1. تعداد بالای شریک های جنسی در طول زندگی و شروع زودهنگام فعالیت جنسی

2. ضعف سیستم ایمنی ناشی از بیماری HIV، پیوند عضو یا مصرف داروهای سرکوب کننده ایمنی

3. مصرف سیگار که طبق مطالعات می تواند خطر عود زگیل را تا حدود سی درصد نسبت به افراد غیر سیگاری افزایش دهد

4. ابتلای همزمان به سایر عفونت های مقاربتی مانند کلامیدیا، سوزاک یا تبخال تناسلی

5. سابقه زایمان های متعدد و مصرف طولانی مدت قرص های ضد بارداری خوراکی

6. قرار گرفتن در بازه سنی بیست تا بیست و چهار سالگی که بیشترین بروز بالینی زگیل تناسلی در آن گزارش شده است

7. عدم دریافت واکسن HPV پیش از شروع فعالیت جنسی

8. استرس مزمن، خواب ناکافی و تغذیه ضعیف که با تضعیف موقت سیستم ایمنی، امکان فعال شدن دوباره ویروس نهفته را فراهم می کنند

راه های انتقال ویروس HPV و زگیل تناسلی

ویروس HPV عمدتا از طریق تماس مستقیم پوست با پوست منتقل می شود، نه از طریق مایعات بدن مانند خون یا منی. همین ویژگی باعث می شود روش های انتقال آن با بسیاری از عفونت های مقاربتی دیگر متفاوت باشد و حتی استفاده از کاندوم نیز نتواند به طور کامل از انتقال آن جلوگیری کند. در ادامه، مهم ترین راه های شناخته شده انتقال این ویروس بررسی می شود.

تماس پوست با پوست در رابطه جنسی

شایع ترین و اصلی ترین راه انتقال زگیل تناسلی، تماس مستقیم پوست یا مخاط با ضایعات آلوده در حین رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی است. برای انتقال ویروس نیازی به دخول کامل نیست و تماس ساده تناسلی نیز می تواند ویروس را منتقل کند. همچنین فردی که هیچ زگیل قابل مشاهده ای ندارد اما به صورت پنهان به ویروس آلوده است نیز می تواند ناقل باشد، موضوعی که کنترل انتشار این عفونت را دشوار می کند.

انتقال از مادر به نوزاد در زمان زایمان

در موارد نادر، مادری که در زمان زایمان دچار زگیل تناسلی فعال است، می تواند ویروس را حین عبور نوزاد از کانال زایمان به او منتقل کند. این انتقال عمودی می تواند در بلندمدت به بیماری نادری به نام پاپیلوماتوز راجعه تنفسی منجر شود که در آن زگیل هایی در حنجره کودک شکل می گیرد و باعث خشونت صدا یا مشکل تنفسی می شود.

با این حال، از آنجا که خطر این عارضه در مقایسه با عوارض جراحی سزارین پایین تر ارزیابی می شود، وجود زگیل تناسلی به تنهایی معمولا دلیل کافی برای انجام سزارین محسوب نمی شود.

انتقال غیر جنسی و از طریق اشیای آلوده

اگرچه راه اصلی انتقال HPV تماس جنسی است، برخی مطالعات نشان داده اند که در موارد بسیار محدود، تماس با اشیای آلوده مانند لباس زیر مشترک یا وسایل شخصی مرطوب نیز ممکن است نقشی در انتقال داشته باشد، هرچند این مسیر در مقایسه با تماس جنسی مستقیم بسیار کم اهمیت تر است و شواهد علمی قطعی برای آن محدود است.

خودآلودگی یا انتقال از سایر نواحی بدن

در برخی موارد، فرد می تواند ویروس را از یک ناحیه از بدن خود به ناحیه دیگر منتقل کند، برای مثال از طریق دست زدن به زگیل و سپس تماس با ناحیه تناسلی. با این حال، زگیل های معمول دست یا پا معمولا با انواع دیگری از HPV ایجاد می شوند که با انواع مسئول زگیل تناسلی متفاوت اند، بنابراین احتمال انتقال زگیل دست به ناحیه تناسلی در عمل بسیار پایین است.

تفاوت زگیل تناسلی با سایر ضایعات ناحیه تناسلی

بسیاری از افراد به دلیل مشاهده برجستگی های طبیعی یا بی خطر در ناحیه تناسلی خود، به اشتباه نگران ابتلا به زگیل تناسلی می شوند.

برخی ساختارهای کاملا طبیعی بدن یا سایر بیماری های پوستی (مخصوصا بیماری پاپول مرواریدی) می توانند از نظر ظاهری با زگیل تناسلی اشتباه گرفته شوند و تشخیص نادرست، هم نگرانی بی مورد ایجاد می کند و هم می تواند به درمان اشتباه منجر شود. جدول زیر مهم ترین این ضایعات مشابه را در کنار ویژگی های متفاوت آن ها با زگیل تناسلی نشان می دهد:

زگیل تناسلی چگونه تشخیص داده می شود؟ روش های بررسی و آزمایش

تشخیص زگیل تناسلی در اغلب موارد بر پایه معاینه بالینی و مشاهده مستقیم ضایعات توسط پزشک متخصص پوست، اورولوژی یا زنان صورت می گیرد و ظاهر مشخص و شبیه گل کلم آن معمولا برای تشخیص کافی است. با این حال، در ضایعاتی که تخت تر یا کوچک تر هستند و به راحتی قابل مشاهده نیستند، از روش های تکمیلی زیر استفاده می شود.

یکی از روش های رایج، تست اسید استیک یا همان آزمایش سرکه است که در آن محلول رقیق اسید استیک سه تا پنج درصد به مدت پنج تا ده دقیقه روی ناحیه مشکوک قرار می گیرد. در صورت وجود ضایعه، بافت به رنگ سفید در می آید، پدیده ای که به آن اکتووایت گفته می شود.

این آزمایش حساسیت نسبتا بالایی در حدود نود و یک درصد دارد، اما ویژگی یا اختصاصی بودن آن پایین است، به این معنا که برخی شرایط دیگر مانند عفونت قارچی واژن، پسوریازیس یا حتی پوست در حال ترمیم نیز ممکن است نتیجه مثبت کاذب ایجاد کنند. به همین دلیل، این روش بیشتر به عنوان مکمل معاینه بالینی استفاده می شود، نه یک ابزار قطعی و مستقل.

روشی که کمتر به آن اشاره شده، استفاده از درموسکوپی برای بررسی دقیق تر ضایعات است. مطالعات جدید نشان داده اند درموسکوپی، در مقایسه با آزمایش اسید استیک، می تواند دقتی نزدیک به صد درصد در تشخیص زگیل تناسلی داشته باشد و الگوهایی مانند برجستگی های انگشتی یا دانه ای مشخصه را با وضوح بیشتری آشکار کند.

برای بررسی دقیق تر نواحی داخلی، از کولپوسکوپی برای معاینه واژن و دهانه رحم در زنان و از آنوسکوپی یا آنوسکوپی با وضوح بالا برای بررسی کانال مقعدی استفاده می شود؛ این روش ها معمولا همراه با تست اسید استیک انجام می شوند تا ضایعات مسطح و کمتر قابل مشاهده نیز شناسایی شوند.

نمونه برداری یا بیوپسی تنها در شرایط خاصی توصیه می شود؛ از جمله زمانی که ضایعه غیر معمول، تیره رنگ، خونریزی دهنده یا مقاوم به درمان های استاندارد باشد، یا در بیمارانی که ضعف سیستم ایمنی دارند و خطر تغییرات پیش سرطانی در آن ها بالاتر است. بررسی بافت شناسی نمونه برداری شده معمولا وجود سلول های کویلوسیت را نشان می دهد که مشخصه آسیب سلولی ناشی از HPV است.

نکته مهمی که باید در نظر داشت این است که آزمایش تشخیص DNA ویروس HPV برای تایید تشخیص زگیل تناسلی توصیه نمی شود و کاربرد اصلی آن غربالگری سرطان دهانه رحم در زنان بالای سی سال است، نه بررسی زگیل های قابل مشاهده. در حال حاضر نیز هیچ آزمایش خونی برای تشخیص قطعی عفونت HPV در دسترس نیست. منابع معتبر هم این نکته را تایید کرده اند.

بر اساس دستورالعمل Centers for Disease Control and Prevention ( CDC )، تست HPV برای تشخیص زگیل تناسلی توصیه نمی شود، زیرا نتیجه آن تشخیص را تایید نمی کند و تاثیری در انتخاب روش درمان ندارد.

عوارض ابتلا به زگیل تناسلی

اگرچه زگیل تناسلی در اکثر موارد یک بیماری خوش خیم محسوب می شود و به خودی خود تهدید کننده زندگی نیست، نادیده گرفتن آن یا تاخیر در درمان می تواند به بروز عوارضی از جنس جسمی و روانی منجر شود. آگاهی از این عوارض به بیماران کمک می کند تا اهمیت پیگیری منظم و درمان زگیل تناسلی را بهتر درک کنند. مهم ترین عوارض احتمالی عبارت اند از:

1. عود مکرر ضایعات پس از درمان؛ در برخی مطالعات تا نزدیک به سی درصد بیماران طی چند سال پس از درمان با لیزر دچار بازگشت زگیل شده اند و این احتمال در زگیل های چند کانونی حدود سه برابر بیشتر است

2. افزایش چشمگیر ریسک عود در افراد سیگاری و بیماران HIV مثبت که در برخی گزارش ها تا چهار برابر بیشتر از افراد سالم بوده است

3. تاثیرات روانی و اجتماعی قابل توجه شامل اضطراب، افت اعتماد به نفس، احساس شرم و نگرانی درباره روابط عاطفی آینده که در پژوهش ها با استفاده از شاخص های استاندارد کیفیت زندگی به اثبات رسیده است

4. اختلال در عملکرد جنسی؛ برخی مطالعات کاهش رضایت جنسی و افزایش موارد اختلال نعوظ را در مردان مبتلا به زگیل تناسلی فعال گزارش کرده اند

5. بزرگ شدن سریع تر ضایعات در دوران بارداری به دلیل تغییرات هورمونی و افزایش خون رسانی که در موارد نادر می تواند مسیر زایمان طبیعی را با مشکل مواجه کند

6. احتمال بسیار اندک انتقال ویروس به نوزاد در زمان زایمان و بروز پاپیلوماتوز تنفسی راجعه در حنجره کودک

7. در موارد نادر و عمدتا در افراد دارای ضعف ایمنی، رشد بیش از حد بافت و شکل گیری توده ای بزرگ و تهاجمی به نام تومور بوشکه لوونشتاین که نیازمند بررسی دقیق پاتولوژیک برای رد سرطان سلول سنگفرشی است

8. مشکلات جزئی ادراری مانند خونریزی خفیف در صورتی که زگیل در نزدیکی دهانه مجرای ادرار رشد کرده باشد

چگونه می توان از زگیل تناسلی و ابتلا به HPV پیشگیری کرد؟

بهترین راهبرد در برابر زگیل تناسلی، پیشگیری از ابتلا به ویروس HPV پیش از هر گونه تماس جنسی است، هرچند اقدامات پیشگیرانه در هر سنی می تواند مفید باشد. نکته ای که کمتر در مطالب موجود به آن پرداخته می شود این است که واکسن HPV تا این لحظه در برنامه ملی واکسیناسیون ایران گنجانده نشده و افراد علاقه مند باید آن را به صورت خصوصی و با مشورت پزشک دریافت کنند، در حالی که این واکسن در بیش از هفتاد کشور جهان بخشی از برنامه واکسیناسیون همگانی است. مهم ترین روش های پیشگیری از زگیل تناسلی و عفونت HPV عبارت اند از:

• دریافت واکسن HPV مانند واکسن 9 ظرفیتی گارداسیل، ترجیحا پیش از شروع فعالیت جنسی یا در بازه سنی شانزده تا بیست و پنج سالگی که بهترین دوره اثربخشی آن دانسته می شود؛ این واکسن علاوه بر انواع پرخطر، در برابر HPV-6 و HPV-11 که عامل اصلی زگیل تناسلی هستند نیز محافظت ایجاد می کند.

• استفاده مداوم و صحیح از کاندوم در تمام مراحل رابطه جنسی؛ هرچند کاندوم خطر انتقال را تا حدود هفتاد درصد کاهش می دهد، اما به دلیل عدم پوشش کامل نواحی پوستی، محافظت صد در صدی ایجاد نمی کند.

• محدود کردن تعداد شریک های جنسی و در صورت امکان حفظ یک رابطه یک به یک و پایدار.

• ترک سیگار که علاوه بر کاهش خطر ابتلا، احتمال عود ضایعات را نیز به میزان قابل توجهی پایین می آورد.

• انجام منظم معاینات دوره ای و آزمایش پاپ اسمیر در زنان برای شناسایی زودهنگام تغییرات سلولی مرتبط با HPV.

• اطلاع رسانی صادقانه و به موقع به شریک جنسی در صورت تشخیص زگیل تناسلی، برای پیشگیری از انتقال و امکان بررسی و درمان همزمان.

• تقویت سیستم ایمنی بدن از طریق خواب کافی، تغذیه متعادل، ورزش منظم و مدیریت استرس که در کاهش خطر فعال شدن دوباره ویروس نقش دارند.

• پرهیز از تماس جنسی در دوره فعال بودن ضایعات قابل مشاهده تا زمان درمان کامل.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم؟

مشاهده یک برجستگی یا ضایعه در ناحیه تناسلی همیشه به معنای ابتلا به زگیل تناسلی نیست، اما موضوعی هم نیست که بتوان آن را نادیده گرفت. خیلی از افراد به امید اینکه ضایعه خود به خود از بین برود، مراجعه به پزشک را هفته ها یا حتی ماه ها به تعویق می اندازند. در مقابل، بعضی افراد هم با دیدن کوچک ترین تغییر پوستی دچار اضطراب می شوند و تصور می کنند به HPV مبتلا شده اند.

واقعیت این است که تشخیص زودهنگام، هم خیال شما را راحت تر می کند و هم اگر واقعا زگیل تناسلی باشد، از بزرگ تر شدن ضایعات، انتقال ویروس به شریک جنسی و پیچیده تر شدن روند درمان جلوگیری خواهد کرد. اگر هر یک از شرایط زیر را دارید، بهتر است برای معاینه به پزشک مراجعه کنید.

• برای اولین بار متوجه برجستگی یا ضایعه ای در ناحیه تناسلی یا اطراف مقعد شده اید

• تعداد زگیل ها در مدت کوتاهی بیشتر شده یا اندازه آنها بزرگ تر شده است

• ضایعات با درد، خونریزی، ترشح یا خارش شدید همراه هستند

• زگیل در دهانه مجرای ادرار، داخل واژن، دهانه رحم یا داخل مقعد ایجاد شده است

• باردار هستید یا قصد بارداری دارید و به زگیل تناسلی مبتلا شده اید

• به دلیل بیماری یا مصرف دارو، سیستم ایمنی ضعیفی دارید

• پس از درمان، ضایعات دوباره عود کرده اند یا به درمان های قبلی پاسخ مناسبی نداده اند

• شریک جنسی شما به HPV یا زگیل تناسلی مبتلا شده و درباره وضعیت خود اطمینان ندارید

نظر دکتر کامبیز پوریوسف: یکی از مواردی که بارها در مراجعه بیماران دیده ام، این است که افراد یا مدت زیادی درمان را به تعویق می اندازند یا برعکس، بدون تشخیص قطعی از داروهای مختلف استفاده می کنند. در حالی که هر برجستگی در ناحیه تناسلی زگیل نیست و هر زگیلی هم به یک روش درمان نمی شود. یک معاینه ساده می تواند مشخص کند که ضایعه دقیقا چیست، آیا نیاز به درمان دارد یا فقط باید تحت نظر باشد. به همین دلیل توصیه می کنم به جای خوددرمانی یا جستجوی بیش از حد در اینترنت، ابتدا توسط پزشک معاینه شوید.

به خاطر داشته باشید که مراجعه به پزشک همیشه به معنای شروع درمان های تهاجمی و سنگین نیست. در بسیاری از موارد، پس از معاینه مشخص می شود که ضایعه خوش خیم است یا حتی ارتباطی با HPV ندارد. اما اگر تشخیص زگیل تناسلی تایید شود، شروع درمان در مراحل اولیه معمولا ساده تر است، احتمال عود را کاهش می دهد و از انتقال ویروس به شریک جنسی نیز تا حد زیادی پیشگیری می کند.