داروی بواسیر | بهترین و قوی ترین قرص و پماد برای هموروئید

بهترین دارو برای بواسیر چیست؟

پاسخ به این سوال به مرحله بیماری و علامت غالب بستگی دارد و یک داروی واحد برای همه افراد بهترین گزینه نیست. به طور کلی داروهای بواسیر در سه دسته اصلی جای می گیرند. دسته اول داروهای موضعی هستند که شامل پماد و شیاف می شوند و مستقیم روی بافت ملتهب اثر می گذارند.

دسته دوم داروهای خوراکی مثل قرص های تقویت کننده رگ و مسکن ها هستند که از داخل بدن به بهبود جریان خون وریدی و کاهش التهاب کمک می کنند.

دسته سوم داروهای کمک کننده به دفع مانند ملین ها و مکمل های فیبر دار هستند که هرچند مستقیم روی بیماری هموروئید اثر نمی گذارند، اما با نرم کردن مدفوع از فشار و زور زدن حین اجابت مزاج جلوگیری می کنند و همین موضوع مانع تشدید بیماری می شود.

در عمل بسیاری از پزشکان ترکیبی از این سه دسته را تجویز می کنند تا هم علائم فوری مثل درد، خارش و التهاب کنترل شود و هم علت زمینه ای که معمولا یبوست مزمن است اصلاح گردد. نقش اصلی دارو در این میان کاهش سریع ناراحتی روزمره بیمار و جلوگیری از پیشرفت بیماری به مراحل شدیدتر است، نه لزوما ریشه کن کردن کامل بواسیر.

راهنمای انجمن جراحان کولون و رکتوم آمریکا (ASCRS) نیز اصلاح رژیم غذایی و عادات دفع را درمان خط اول هموروئید علامت‌ دار می ‌داند و درمان دارویی را عمدتا برای تسکین علائم مطرح می ‌کند.

پماد و داروی موضعی برای هموروئید

پمادها و کرم های موضعی معمولا اولین انتخاب برای بواسیر خارجی و ناحیه بیرونی مقعد هستند، زیرا مستقیم روی پوست و بافت ملتهب قرار می گیرند و اثر تسکینی سریع تری نسبت به قرص های خوراکی دارند.

انتخاب نوع پماد به علامت غالب بیمار بستگی دارد؛ اگر درد شدید باشد پمادهای بی حس کننده مناسب ترند، اگر تورم و التهاب غالب باشد پمادهای کورتیکو استروئیدی گزینه بهتری هستند و اگر خونریزی سطحی یا ترشح وجود داشته باشد پمادهای قابض کمک کننده خواهند بود.

پمادهای بی حس کننده

پمادهای بی حس کننده حاوی موادی مانند لیدوکائین یا پراموکسین هستند که با مسدود کردن موقت انتقال پیام درد در انتهای اعصاب پوست، سوزش و درد ناحیه مقعد را در عرض چند دقیقه کاهش می دهند. ژل لیدوکائین دو درصد که با نام تجاری زایلوکائین شناخته می شود و پماد و شیاف آنتی هموروئید که در اکثر داروخانه های ایران بدون نسخه در دسترس است، از رایج ترین گزینه های این گروه هستند.

مصرف طولانی مدت و بیش از حد این ترکیبات، به خصوص در پوست حساس ناحیه مقعد، می تواند خودش باعث حساسیت پوستی و درماتیت تماسی شود؛ یعنی همان دارویی که قرار است خارش را کم کند، در دراز مدت ممکن است خارش تازه ای ایجاد کند. به همین دلیل توصیه می شود این دسته پمادها فقط در دوره های کوتاه و برای کنترل درد حاد استفاده شوند نه به عنوان یک درمان روزمره و بلندمدت.

همچنین بهتر است این پمادها روی زخم باز یا بافت به شدت ملتهب مالش داده نشوند و فقط یک لایه نازک از آن ها استفاده شود تا احتمال جذب بیش از حد و بی حسی موضعی گسترده کاهش یابد.

پمادهای ضد التهاب

پمادهای ضدالتهاب معمولا بر پایه هیدروکورتیزون ساخته می شوند، ترکیبی که با کاهش پاسخ التهابی موضعی، تورم، قرمزی و خارش را کم می کند. کرم هیدروکورتیزون استات یک درصد و محصولاتی مانند آنوسول اچ سی یا پروکتوفوم اچ سی از نمونه های شناخته شده این گروه در بازارهای دارویی هستند.

لازم به ذکر است که پمادهای کورتونی نباید بیش از یک هفته پیوسته مصرف شوند، چون استفاده طولانی می تواند باعث نازک شدن و تحلیل بافت مخاطی و پوستی ناحیه مقعد شود و در بلندمدت مشکل را بدتر کند.

نکته دیگر این است که اگر خارش مقعد با وجود مصرف چند روزه این پماد از بین نرود یا حتی بدتر شود، احتمال دارد علت خارش عفونت قارچی باشد نه بواسیر؛ در این حالت ادامه مصرف کورتون می تواند رشد قارچ را تشدید کند و بهتر است به جای خودسرانه ادامه دادن دارو، به پزشک بواسیر مراجعه شود. معمولا مصرف این پمادها روزی یک تا دو بار توصیه می شود و افزایش خودسرانه تعداد دفعات مصرف تاثیر بیشتری در تسکین علائم ندارد بلکه فقط خطر عوارض پوستی را بالا می برد.

پمادهای حاوی مواد قابض یا محافظ

دسته سوم پمادهای موضعی، ترکیباتی هستند که به جای بی حسی یا کاهش التهاب، با ایجاد یک لایه محافظ روی بافت آسیب دیده عمل می کنند. زینک اکساید و بیسموت ساب گالات از رایج ترین مواد قابض و محافظ هستند که در پماد آنوزول و پماد ایرانی همرکس به کار رفته اند.

این ترکیبات با جمع کردن بافت متورم و کاهش ترشح موضعی، به بهبود زخم های سطحی کمک می کنند و معمولا برای مراحل اولیه و خفیف بواسیر مناسب هستند اما در بواسیر مزمن یا شدید به تنهایی کافی نیستند.

پدهای آغشته به عصاره نارون کوهی نیز در همین دسته قرار می گیرند و بسیاری از بیماران آن ها را برای تمیز کردن و تسکین ملایم ناحیه بعد از اجابت مزاج ترجیح می دهند. این دسته پمادها معمولا عوارض جانبی بسیار کمی دارند و به همین دلیل برای مصرف طولانی تر یا در کنار سایر داروهای بواسیر گزینه امن تری محسوب می شوند.

شیاف برای بواسیر داخلی

برای درمان بواسیر داخلی که در عمق مقعد و راست روده قرار دارد، پماد به تنهایی نمی تواند به خوبی به بافت ملتهب برسد و شیاف گزینه موثرتری است. شیاف آنتی هموروئید که ترکیبی از بی حس کننده، ماده قابض و گاهی کورتون دارد، پس از قرار گرفتن در مقعد ذوب شده و مستقیم روی مخاط ملتهب اثر می گذارد.

بهترین زمان استفاده از شیاف، بلافاصله بعد از اجابت مزاج و شستن دست ها و ناحیه مقعد است، چون در این حالت ماده موثره بدون تداخل با مدفوع جذب می شود.

بسیاری از پزشکان توصیه می کنند شیاف شب قبل از خواب استفاده شود تا فرد در حالت خوابیده مدت طولانی تری بی حرکت بماند و دارو فرصت جذب کامل داشته باشد، در حالی که در حالت نشسته یا ایستاده احتمال بیرون افتادن زود هنگام شیاف بیشتر است. معمولا شیاف دو تا چهار بار در روز طبق دستور پزشک یا راهنمای روی بسته بندی مصرف می شود و بعد از هر بار استفاده باید دست ها به طور کامل با آب و صابون شسته شوند.

بهترین قرص برای بواسیر

در کنار درمان های موضعی، قرص های خوراکی نقش مهمی در کنترل بواسیر از داخل بدن دارند. برخلاف پمادها که فقط روی سطح بافت اثر می گذارند، قرص ها می توانند دیواره رگ های خونی را در کل بدن تقویت کنند، جریان خون وریدی را بهبود بخشند و التهاب سیستمیک را کاهش دهند.

این گروه دارویی معمولا برای بواسیرهای عود کننده، بواسیر همراه با خونریزی یا زمانی که علائم شدیدتر از حد معمول است تجویز می شود. در ادامه با معرفی چند نمونه از پرکاربردترین قرص های این حوزه آشنا می شویم. به همین دلیل بسیاری از پزشکان قرص خوراکی را نه جایگزین پماد، بلکه مکمل آن در نظر می گیرند تا نتیجه درمان پایدارتر و ماندگارتر باشد.

قرص دافلون

قرص دافلون از دو ترکیب فعال دیوسمین و هسپریدین ساخته شده و با تقویت دیواره وریدها و بهبود بازگشت خون، از پرمصرف ترین داروهای خوراکی برای بواسیر و واریس محسوب می شود.

در حمله حاد بواسیر، الگوی رایج تجویز شامل شش قرص در روز، یعنی سه قرص صبح و سه قرص عصر، به مدت چهار روز است و پس از آن دوز به چهار قرص در روز برای سه روز بعد کاهش می یابد.

با وجود این که دافلون بدون نسخه هم در داروخانه ها یافت می شود، به دلیل احتمال تداخل دارویی و لزوم تنظیم دوز متناسب با شدت بیماری، بهتر است مصرف آن با نظر پزشک باشد و بدون تجویز پزشک بیش از سه ماه ادامه پیدا نکند.

قرص های وریدی حاوی فلاونوئید

علاوه بر دافلون، انواع ژنریک تر قرص های حاوی دیوسمین یا سایر فلاونوئیدهای گیاهی مانند تروکسروتین و روتین نیز در بازار دارویی موجودند و مکانیسم مشابهی دارند. این دسته داروها معمولا قیمت پایین تری نسبت به برند اصلی دارند و در موارد بواسیر خفیف تا متوسط یا برای مصرف طولانی مدت پیشگیرانه در افرادی که سابقه واریس یا بواسیر عود کننده دارند، به کار می روند.

اثربخشی این ترکیبات معمولا کندتر از داروهای موضعی است و نتیجه ملموس آن ها را باید بعد از چند هفته مصرف منظم انتظار داشت، نه در عرض چند روز. بسیاری از این محصولات بدون نسخه در دسترس هستند، اما مصرف همزمان آن ها با داروهای رقیق کننده خون باید حتما با اطلاع پزشک باشد.

استامینوفن برای کنترل درد

برای کنترل درد ناشی از بواسیر، استامینوفن یکی از گزینه های نسبتا ایمن در دسترس محسوب می شود و بر خلاف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مثل ایبوپروفن، معمولا خطر افزایش خونریزی را ندارد. در بواسیرهایی که با خونریزی همراه هستند، استفاده از ایبوپروفن، ناپروکسن یا آسپرین باید با احتیاط بیشتری انجام شود چون این داروها می توانند لخته شدن خون را مختل کرده و شدت خونریزی را افزایش دهند.

الگوی معمول مصرف استامینوفن برای بزرگسالان یک قرص پانصد میلی گرمی هر شش تا هشت ساعت بر حسب نیاز است، اما نباید در طول شبانه روز از سقف دوز توصیه شده روی بروشور دارو فراتر رفت، چون مصرف بیش از حد استامینوفن می تواند به کبد آسیب برساند.

قرص های ملین و فیبر دار

قرص ها و پودرهای مکمل فیبر مانند پسیلیوم معروف به اسفرزه یا محصولاتی مثل ایزاگل و متامیوسیل، با افزایش حجم و نرمی مدفوع، فشار حین اجابت مزاج را کم می کنند. داروهایی مانند دوکوزات سدیم نیز به عنوان نرم کننده مدفوع عمل می کنند و برای افرادی که یبوست عامل اصلی تشدید بواسیر آن هاست بسیار مفید هستند.

این دسته داروها را باید همراه با مقدار کافی آب مصرف کرد، در غیر این صورت ممکن است خودشان باعث تشدید یبوست شوند. شروع مصرف این مکمل ها بهتر است با دوز کم و افزایش تدریجی باشد تا بدن فرصت سازگاری با افزایش فیبر را پیدا کند و نفخ یا دل درد ایجاد نشود.

دارو برای بواسیر خونی

بواسیر خونی به حالتی گفته می شود که رگ های متورم مقعد به دلیل نازک شدن دیواره یا فشار زیاد حین اجابت مزاج پاره شده و خون روشن همراه با مدفوع یا روی دستمال توالت دیده می شود. در این شرایط هدف اصلی درمان دارویی، تقویت دیواره عروق و کاهش شکنندگی رگ ها در کنار کنترل خونریزی سطحی است. برخی از پرکاربردترین گزینه های دارویی برای بواسیر همراه با خونریزی عبارتند از:

• قرص دافلون که با تقویت دیواره وریدی احتمال پارگی و خونریزی مجدد را کاهش می دهد

• شیاف حاوی هیدروکورتیزون برای کاهش التهاب مخاطی که زمینه ساز خونریزی است

• پماد یا شیاف حاوی مواد قابض مانند بیسموت ساب گالات که با جمع کردن بافت، خونریزی سطحی را کنترل می کند

• مکمل های فیبر مانند پسیلیوم برای نرم کردن مدفوع و کاهش فشار مکانیکی روی بافت آسیب دیده

نکته ای که باید جدی گرفته شود این است که مسکن هایی مثل ایبوپروفن و آسپرین در درمان پزشکی هموروئید خونی توصیه نمی شوند چون می توانند خونریزی را تشدید کنند. همچنین اگر خونریزی زیاد، مداوم یا همراه با تغییر رنگ مدفوع به قهوه ای تیره یا سیاه باشد، این علامت می تواند نشانه مشکلی فراتر از بواسیر ساده باشد و نیاز به بررسی پزشک دارد.

بهترین قرص برای بواسیر خارجی

بواسیر خارجی برخلاف نوع داخلی، در زیر پوست اطراف مقعد قرار دارد و معمولا با درد، خارش، تورم قابل لمس و گاهی تشکیل لخته همراه است. چون این ناحیه عصب دهی حسی بیشتری نسبت به داخل مقعد دارد، بیماران دچار بواسیر خارجی معمولا درد بیشتری را تجربه می کنند و کنترل درد اولویت اصلی درمان دارویی می شود. برای این نوع بواسیر معمولا ترکیبی از قرص های زیر در نظر گرفته می شود:

1. قرص دافلون برای کاهش تورم و تقویت رگ های ملتهب زیر پوست

2. استامینوفن برای کنترل درد بدون افزایش خطر خونریزی

3. ایبوپروفن با تجویز و احتیاط پزشک در صورتی که تورم شدید باشد و خونریزی فعال وجود نداشته باشد

4. قرص یا پودر فیبردار مانند پسیلیوم برای کاهش فشار حین دفع و جلوگیری از تشدید تورم

به بیان دکتر عاطفه دهقانی تفتی، در بواسیر خارجی قرص های خوراکی معمولا به تنهایی کافی نیستند و بهترین نتیجه زمانی به دست می آید که همراه با پماد موضعی بی حس کننده یا ضد التهاب مصرف شوند. علت این موضوع ساده است؛ قرص از داخل بدن به تقویت عروق و کاهش التهاب کمک می کند، در حالی که پماد مستقیم روی ناحیه دردناک زیر پوست اثر می گذارد و تسکین سریع تری ایجاد می کند.

در موارد بواسیر ترومبوزه که یک لخته سفت و دردناک زیر پوست تشکیل شده، دارو معمولا فقط علائم را کنترل می کند و در صورت درد شدید یا لخته بزرگ، پزشک ممکن است تخلیه جراحی کوچک را پیشنهاد دهد.

دارو برای بواسیر در بارداری

دوران بارداری به دلیل افزایش فشار رحم روی وریدهای لگن و تغییرات هورمونی که باعث یبوست می شود، یکی از دوره های شایع بروز یا تشدید بواسیر است. انتخاب دارو در این دوره باید با احتیاط بیشتری نسبت به حالت عادی انجام شود چون بسیاری از داروها می توانند از جفت عبور کنند.

طبق منابع تخصصی بارداری، مدرک قطعی درباره خطرناک بودن اکثر داروهای موضعی بواسیر برای جنین وجود ندارد، اما این موضوع به معنای مصرف خودسرانه نیست و مشورت با پزشک همچنان ضروری است.

برای کنترل درد، استامینوفن یا همان پاراستامول معمولا ایمن ترین مسکن در بارداری شناخته می شود و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن به خصوص در سه ماهه سوم توصیه نمی شوند.

در زمینه درمان موضعی، پزشکان معمولا استفاده کوتاه مدت از پمادها یا شیاف های حاوی هیدروکورتیزون را تحت نظارت مجاز می دانند، همچنین محصولاتی مانند شیاف آنوزول یا پماد پریپریشن اچ در بسیاری از موارد به عنوان گزینه های نسبتا ایمن معرفی می شوند. پدهای آغشته به عصاره نارون کوهی نیز گزینه ملایمی برای تسکین خارش و سوزش بدون جذب سیستمیک قابل توجه هستند.

قرص های خوراکی مانند دافلون در بارداری معمولا خط اول درمان نیستند و تصمیم برای تجویز آن ها کاملا بر عهده پزشک متخصص زنان یا داخلی است، چون داده های ایمنی آن در سه ماهه اول بارداری به اندازه داروهای موضعی قطعی نیست. در کنار هر نوع دارو، اصلاح رژیم غذایی با افزایش فیبر و آب، فعالیت بدنی ملایم و اجتناب از نشستن طولانی مدت نقش مهمی در کنترل بواسیر بارداری دارد و می تواند نیاز به دارو را کم کند.

داروی هموروئید کودکان

بواسیر در کودکان برخلاف بزرگسالان نسبتا نادر است و در بیشتر موارد ریشه در یبوست مزمن دارد، به خصوص در نوزادانی که به تازگی از شیر مادر به شیر خشک یا غذای جامد تغییر رژیم داده اند.

نکته مهمی که والدین باید بدانند این است که پوست و مخاط کودکان بسیار نازک تر و حساس تر از بزرگسالان است و بسیاری از ترکیبات موجود در پمادهای بزرگسالان، مانند کورتون یا برخی بی حس کننده ها، می توانند از پوست کودک جذب شده و عوارض سیستمیک ایجاد کنند. به همین دلیل هیچ پماد یا شیاف بزرگسالان نباید بدون تجویز مستقیم پزشک اطفال روی کودک استفاده شود. درمان کودکان معمولا حول محور رفع یبوست می چرخد نه دارو زدن مستقیم روی بواسیر:

• شیاف گلیسیرین کودکان برای کمک به نرم شدن و دفع راحت تر مدفوع

• شربت لاکتولوز با تجویز پزشک اطفال برای درمان یبوست زمینه ای

• افزایش مصرف آب، میوه و سبزیجات فیبردار متناسب با سن کودک

• در موارد محدود و فقط با تشخیص پزشک، پماد ملایم و بدون کورتون برای کاهش خارش موضعی

اگر علائم بواسیر در کودک با اصلاح تغذیه و رفع یبوست بهبود پیدا نکند یا با خونریزی، درد شدید یا بیرون زدگی بافت همراه باشد، حتما باید توسط پزشک متخصص گوارش کودکان بررسی شود، چون برخی مشکلات دیگر مثل افتادگی رکتوم می توانند شبیه بواسیر به نظر برسند.

آیا هموروئید با دارو درمان میشود؟

پاسخ کوتاه این است که بستگی به درجه بیماری دارد. در بواسیر درجه یک و دو که هنوز داخل مقعد باقی می ماند یا با فشار انگشت به داخل برمی گردد، ترکیب دارو با اصلاح سبک زندگی معمولا برای کنترل کامل علائم کافی است و بسیاری از بیماران دیگر نیازی به روش تهاجمی پیدا نمی کنند. اما در بواسیر درجه سه که بافت به طور دائم بیرون مانده یا درجه چهار که اصلا داخل مقعد برنمی گردد، دارو معمولا نمی تواند بافت اضافه را از بین ببرد و فقط علائمی مثل درد و التهاب را کنترل می کند.

در این مراحل، پزشکان روش هایی مثل بستن با کش لاستیکی، اسکلروتراپی، انعقاد با مادون قرمز یا در موارد پیشرفته تر جراحی هموروئیدکتومی را برای درمان قطعی پیشنهاد می دهند.

نکته ای که باید در نظر داشت این است که حتی بعد از درمان های تهاجمی هم، دارو معمولا برای دوره نقاهت و پیشگیری از عود دوباره بواسیر تجویز می شود. به همین دلیل بهتر است دارو را نه به عنوان جایگزین ویزیت پزشک بلکه به عنوان قدم اول درمان یا مکمل روش های تخصصی تر در نظر گرفت.

به طور کلی هر چه فرد زودتر از بروز اولین علائم دارو درمانی را آغاز کند، احتمال کنترل بیماری در همان مراحل ابتدایی و بدون نیاز به روش های تهاجمی بیشتر خواهد بود، در حالی که تاخیر در شروع درمان معمولا به پیشرفت بیماری به درجات بالاتر منجر می شود.

روش مصرف داروهای بواسیر

نحوه مصرف صحیح دارو تاثیر زیادی روی نتیجه درمان دارد و بسیاری از بیماران به همین دلیل ساده از دارو نتیجه نمی گیرند. برای پمادها، بهتر است پیش از هر بار استفاده ناحیه مقعد با آب ولرم و صابون ملایم شسته و کاملا خشک شود، سپس لایه نازکی از پماد روی ناحیه بیرونی یا با اپلیکاتور مخصوص در لبه داخلی مقعد قرار داده شود. بیشتر پمادها دو تا سه بار در روز و همچنین بعد از هر بار اجابت مزاج استفاده می شوند، مگر این که پزشک دستور دیگری داده باشد.

برای شیاف ها، بهترین حالت این است که فرد به پهلو دراز بکشد، شیاف را با نوک باریک به آرامی وارد مقعد کند و چند دقیقه بدون حرکت باقی بماند تا شیاف در جای خود ذوب شود و بیرون نیفتد. زمان مناسب استفاده از شیاف معمولا بعد از اجابت مزاج و پیش از خواب شب است، چون در این حالت فرصت جذب کامل دارو بیشتر است.

در مورد قرص های خوراکی مثل دافلون، مصرف همراه با غذا می تواند از ناراحتی گوارشی جلوگیری کند و بهتر است دوز مصرفی دقیقا طبق برنامه ای که پزشک تعیین کرده رعایت شود، چون قطع زودهنگام دارو ممکن است باعث بازگشت سریع علائم شود.

نکته مشترک در همه اشکال دارویی این است که شستن دست ها قبل و بعد از مصرف دارو، رعایت مدت زمان توصیه شده و پرهیز از خودسرانه افزایش دوز، نقش مهمی در جلوگیری از عوارض جانبی دارد.

به طور کلی بیشتر دوره های درمان دارویی بواسیر بین یک تا دو هفته طول می کشد و ادامه مصرف بدون بهبود علائم در این بازه زمانی معمولا نشانه نیاز به تغییر دارو یا بررسی دقیق تر توسط پزشک است. رعایت هم زمان نکات سبک زندگی مانند نوشیدن آب کافی، مصرف غذاهای پر فیبر و اجتناب از نشستن طولانی روی توالت، اثربخشی داروها را چند برابر می کند و بدون رعایت آن ها حتی بهترین دارو هم ممکن است نتیجه محدودی داشته باشد.

عوارض داروهای بواسیر

مثل هر دارویی، داروهای بواسیر هم با وجود ایمنی نسبی، عوارض جانبی خاص خودشان را دارند که آگاهی از آن ها می تواند از بروز مشکلات جدی تر جلوگیری کند. بخش زیادی از این عوارض به مصرف نادرست یا طولانی مدت تر از حد توصیه شده مربوط می شود، نه خود دارو. مهم ترین عوارض شناخته شده داروهای بواسیر عبارتند از:

1. حساسیت پوستی و درماتیت تماسی ناشی از مصرف طولانی مدت پمادهای بی حس کننده، به خصوص در پوست حساس ناحیه مقعد

2. نازک شدن و تحلیل بافت مخاطی در اثر استفاده مداوم بیش از یک هفته از پمادها یا شیاف های حاوی کورتون

3. ناراحتی گوارشی مثل حالت تهوع، اسهال یا درد شکم که گاهی با مصرف قرص دافلون دیده می شود

4. افزایش احتمال خونریزی در صورت مصرف همزمان مسکن های ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن یا آسپرین در بیماران با بواسیر خونی

5. تداخل دارویی شیاف های حاوی لیدوکائین با داروهای مسدود کننده بتا آدرنرژیک و برخی داروهای معده مثل سایمتیدین، که می تواند سرعت متابولیسم لیدوکائین را کاهش داده و خطر عوارض آن را بالا ببرد

6. تشدید عفونت قارچی پنهان در ناحیه مقعد در صورت استفاده طولانی مدت از پمادهای کورتونی بدون تشخیص دقیق علت خارش

اکثر این عوارض با رعایت مدت زمان مصرف توصیه شده، عدم خودسرانه ترکیب چند دارو با هم و مشورت با داروساز یا پزشک پیش از مصرف قابل پیشگیری هستند.

در نهایت باید گفت داروی بواسیر ابزار موثری برای کنترل سریع درد، خارش، التهاب و حتی خونریزی خفیف است، اما انتخاب نوع دارو باید بر اساس نوع بواسیر، شدت علائم و شرایط خاص فرد مثل بارداری یا سن کودک انجام شود.

اگر علائم با وجود مصرف صحیح دارو در عرض یک تا دو هفته بهبود پیدا نکند یا خونریزی، درد شدید و بیرون زدگی بافت ادامه داشته باشد، مراجعه به پزشک متخصص برای بررسی دقیق تر و در صورت نیاز اقدامات تخصصی تر ضروری است. برای رزرو وقت و معاینه توسط پزشک، می توانید با شماره 02188856972 تماس بگیرید.