آبسه مقعدی در کودکان | علت و درمان آبسه مقعدی نوزادان

آبسه مقعدی کودکان چیست؟

بیماری آبسه مقعدی یک عفونت موضعی است که در غدد کوچکی داخل مجرای مقعد شکل می گیرد. این غدد در حالت عادی مخاطی ترشح می کنند که به عبور مدفوع کمک می کند، اما وقتی مسدود شوند، باکتری ها داخلشان رشد می کنند و چرک تشکیل می دهد.

نتیجه این فرایند یک توده دردناک، گرم و متورم در اطراف مقعد است. در کودکان، این مشکل ممکن است به شکل یک برآمدگی قرمز رنگ ظاهر شود که کودک هنگام نشستن یا تعویض پوشک از درد گریه می کند. نکته ای که اغلب گفته نمی شود این است که در کودکان زیر یک سال، آبسه مقعدی اغلب بدون تب و علائم عمومی ظاهر می شود و همین موضوع تشخیص آن را برای والدین سخت تر می کند.

آبسه مقعدی با هموروئید، شقاق مقعدی یا ساده ترین حالت آن یعنی جوش مقعدی متفاوت است. هر کدام از این ها مکانیسم، علت و درمان جداگانه ای دارند و اشتباه گرفتن آن ها می تواند تاخیر در درمان ایجاد کند. به همین دلیل در بخش های بعدی به تفاوت آن ها هم می پردازیم.

اگر آبسه درمان نشود، ممکن است خود به خود باز شود و تبدیل به فیستول مقعدی شود. فیستول مقعدی در کودکان یک کانال غیرطبیعی است که بین داخل مقعد و پوست اطراف آن ایجاد می شود و درمان آن پیچیده تر از آبسه اولیه است.

علت آبسه مقعدی در کودکان

برخلاف تصور رایج، آبسه مقعدی در کودکان همیشه نشانه بی توجهی یا ضعف بهداشتی نیست. دلایل متعددی برای این مشکل وجود دارد که برخی از آن ها کاملا خارج از کنترل والدین هستند. مهم ترین این دلایل را در ادامه بررسی می کنیم.

انسداد غدد مقعدی

داخل مجرای مقعد غدد کوچکی وجود دارند که ترشحات آن ها به لیز شدن مدفوع کمک می کند. در کودکان، به خصوص نوزادان، این غدد ممکن است به راحتی مسدود شوند. وقتی ترشحات جمع شوند و راه خروجی نداشته باشند، محیط مناسبی برای رشد باکتری فراهم می شود. این انسداد می تواند بدون هیچ دلیل آشکاری اتفاق بیفتد.

اسهال مزمن یا مکرر

اسهال یکی از عوامل مهمی است که کمتر به آن اشاره می شود. وقتی کودک مدام اسهال دارد، پوست اطراف مقعد مکررا در معرض مواد اسیدی مدفوع قرار می گیرد. این امر به پوست آسیب می رساند و راه ورود باکتری ها را باز می کند. به علاوه، فشار مداوم مدفوع شل روی غدد مقعدی ممکن است زمینه انسداد آن ها را فراهم کند.

یبوست مزمن

درست مثل اسهال، یبوست هم می تواند زمینه ساز آبسه مقعدی باشد. وقتی مدفوع سخت و حجیم است، هنگام عبور از مقعد فشار زیادی به دیواره مجرا وارد می کند. این فشار می تواند به غدد مقعدی آسیب برساند یا آن ها را مسدود کند. در کودکان بزرگ تری که غذاهای جامد می خورند، یبوست ناشی از رژیم غذایی کم فیبر یک عامل شایع است.

کم شدن پوشک یا تمیز نکردن به موقع

در نوزادان و کودکان نوپا، ماندن مدت طولانی در پوشک مرطوب یا کثیف پوست ناحیه مقعد را ضعیف می کند. این ضعف پوستی راه ورود باکتری ها را باز می کند. البته این موضوع به تنهایی عامل آبسه نیست، بلکه یک عامل کمکی است که در کنار عوامل دیگر می تواند خطر را بالا ببرد.

بیماری های زمینه ای

در بعضی کودکان، آبسه مقعدی مکرر می تواند نشانه یک بیماری زمینه ای باشد. بیماری کرون، ضعف سیستم ایمنی، یا اختلالات خونی از جمله این بیماری ها هستند. اگر کودک چندین بار دچار آبسه مقعدی شده، حتما باید توسط متخصص اطفال یا گوارش کودکان بررسی شود تا احتمال بیماری زمینه ای رد شود.

ضربه یا خراش موضعی

در کودکانی که به خاطه کرم روده یا کرم کدو دچار خارش مقعدی هستند، خاراندن مداوم ناحیه مقعد می تواند خراش های ریزی ایجاد کند. این خراش ها دروازه ورود باکتری ها هستند. کنترل انگل روده ای در کودکان به عنوان یک عامل غیر مستقیم در پیشگیری از آبسه مقعدی اهمیت دارد.

نشانه ها و علائم آبسه مقعد کودک چه مواردی هستند؟

شناختن علائم آبسه مقعدی کودک در مراحل اولیه اهمیت زیادی دارد. هر چه زودتر تشخیص داده شود، احتمال اینکه با درمان ساده تر حل شود بیشتر است. البته علائم در کودکان مختلف ممکن است کمی متفاوت باشد، اما موارد زیر شایع ترین نشانه هایی هستند که باید به آن ها توجه کرد.

این علائم را به ترتیب از شایع ترین تا کمتر شایع مرتب کرده ایم:

1. برآمدگی قرمز، گرم و دردناک اطراف مقعد که ممکن است به سرعت بزرگ تر شود

2. گریه یا بی قراری شدید هنگام تعویض پوشک یا هر تماس با ناحیه مقعد

3. امتناع از نشستن یا تغییر وضعیت نشستن کودک برای کم کردن فشار روی ناحیه دردناک

4. تب که معمولا در مراحل پیشرفته تر یا در کودکان بزرگتر دیده می شود، نه لزوما در ابتدا

5. پوست قرمز و متورم اطراف مقعد که گاهی به رنگ بنفش مایل می شود

6. ترشح چرک یا خون ریزی از مقعد که نشانه باز شدن آبسه است

7. یبوست ناگهانی در کودکی که قبلا مشکل نداشته، چون درد باعث می شود کودک از دفع مدفوع اجتناب کند

8. بی اشتهایی و کم تحرکی به خصوص در مرحله ای که عفونت گسترش یافته

در نوزادان زیر سه ماه، تب ممکن است اصلا وجود نداشته باشد، حتی وقتی عفونت پیشرفته است. پس نبود تب به معنای نبود مشکل جدی نیست. اگر برآمدگی کوچکی در اطراف مقعد نوزاد می بینید که به تدریج بزرگ تر می شود، حتی بدون تب هم باید با پزشک مشورت کنید.

انواع آبسه مقعدی در کودکان

آبسه مقعدی یک نوع ثابت ندارد. بر اساس محل قرار گرفتن آبسه در بافت های اطراف مقعد، انواع مختلفی از آن شناسایی شده است. این تقسیم بندی در تعیین روش درمان اهمیت زیادی دارد و جراح یا متخصص اطفال بر اساس محل آبسه تصمیم می گیرد.

آبسه پری آنال (Perianal Abscess)

شایع ترین نوع آبسه مقعدی در کودکان و نوزادان است. این آبسه درست زیر پوست اطراف مقعد شکل می گیرد و به همین دلیل از بیرون قابل مشاهده است. برآمدگی قرمز و متورمی که والدین معمولا می بینند، اغلب همین نوع آبسه است. چون سطحی است، معمولا نسبت به انواع عمیق تر راحت تر درمان می شود.

آبسه ایسکیورکتال (Ischiorectal Abscess)

این نوع در فضای بین اسفنکتر مقعد و استخوان لگن قرار می گیرد. عمق بیشتری دارد و درد آن شدیدتر و گاهی مبهم تر است. در کودکان، این نوع کمتر از نوع پری آنال دیده می شود اما چون عمیق تر است، بدون جراحی معمولا قابل درمان نیست.

آبسه اینترااسفنکتریک (Intersphincteric Abscess)

این نوع بین لایه های عضله اسفنکتر مقعد قرار می گیرد و تشخیص آن سخت تر است، چون از بیرون دیده نمی شود. در کودکان، این نوع نادرتر است اما اگر کودکی شکایت از درد داخل مقعد دارد و از بیرون چیزی دیده نمی شود، باید این احتمال را در نظر گرفت.

آبسه سوپراهواتور (Supraelevator Abscess)

نادرترین نوع در کودکان است و در بالاترین قسمت مجرای مقعد، نزدیک به حفره لگن قرار می گیرد. این نوع اغلب با بیماری های زمینه ای مرتبط است و درمان آن پیچیده تر و تخصصی تر است. اگر پزشک این نوع را تشخیص دهد، ارجاع به جراح کودکان ضروری است.

راه های تشخیص آبسه مقعد در کودکان چیست؟

تشخیص آبسه مقعدی در کودکان اغلب بر اساس معاینه بالینی انجام می شود و در اکثر موارد نیاز به آزمایش های پیچیده نیست. با این حال، پزشک بسته به شرایط کودک ممکن است از روش های مکمل هم استفاده کند تا از عمق و گستردگی آبسه مطمئن شود.

روش هایی که پزشک معمولا برای تشخیص استفاده می کند عبارتند از:

• معاینه بالینی مستقیم: پزشک با دیدن پوست اطراف مقعد و لمس ملایم آن می تواند در اغلب موارد آبسه های سطحی را تشخیص دهد. قرمزی، گرمی، تورم و حساسیت به لمس نشانه های کلیدی هستند

• سونوگرافی موضعی: برای آبسه هایی که عمیق تر هستند یا از بیرون به خوبی دیده نمی شوند، سونوگرافی ناحیه مقعد می تواند محل دقیق و اندازه آبسه را نشان دهد

• آزمایش خون: CBC یا شمارش کامل گلبول های خونی برای بررسی شدت عفونت انجام می شود. بالا بودن گلبول های سفید نشانه عفونت فعال است

• MRI: در موارد پیچیده، مانند آبسه های عمیق یا مشکوک به فیستول، MRI لگن دقیق ترین تصویر را ارائه می دهد

• کشت میکروبی: اگر آبسه باز شده باشد یا جراحی انجام شود، نمونه چرک برای شناسایی نوع باکتری و تعیین بهترین آنتی بیوتیک کشت داده می شود

دکتر کامبیز پوریوسف جراع عمومی بیماری های نشیمنگاهی می گوید: در نوزادان و کودکان خردسال، معاینه داخل مقعدی معمولا انجام نمی شود مگر در موارد ضروری، چون هم دردناک است و هم اغلب اطلاعات اضافه ای نسبت به معاینه خارجی ارائه نمی دهد. این نکته می تواند یک نگرانی رایج والدین را برطرف کند.

نحوه درمان آبسه مقعدی کودکان

درمان آبسه مقعدی کودکان به چند عامل بستگی دارد: سن کودک، اندازه و عمق آبسه، و وضعیت عمومی کودک. در ادامه روش های مختلف درمانی را بررسی می کنیم.

درمان خانگی آبسه مقعدی کودکان

اگر کودک دچار آبسه مقعدی شده باشد، درمان های خانگی به تنهایی نمی توانند عفونت و تجمع چرک را برطرف کنند. با این حال، بعضی مراقبت های ساده می توانند درد و ناراحتی کودک را کمتر کنند و از تحریک بیشتر پوست جلوگیری کنند. به خصوص در نوزادان، بهتر است قبل از امتحان کردن هر روش خانگی، کودک توسط پزشک معاینه شود. در ادامه، مهم ترین اقداماتی که می توانند در خانه انجام شوند را بررسی می کنیم.

حمام آب گرم

قرار دادن ناحیه مقعد در آب گرم می تواند به آرام شدن درد و کاهش ناراحتی کودک کمک کند. برای این کار می توانید کودک را برای حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه در آب ولرم قرار دهید. آب نباید داغ باشد و نیازی به اضافه کردن نمک، مواد ضدعفونی کننده یا شوینده های مختلف به آن نیست. تعداد دفعات انجام این کار نیز بهتر است با توجه به سن کودک و نظر پزشک تعیین شود.

به نقل از مطالعه ای در PubMed روش های غیر جراحی درمان آبسه معقد کودک، می توانند شامل رعایت بهداشت، حمام نشسته و در برخی موارد آنتی بیوتیک سیستمیک باشند.

تمیز و خشک نگه داشتن ناحیه مقعد

تمیز نگه داشتن پوست اطراف مقعد اهمیت زیادی دارد. بعد از دفع مدفوع، ناحیه را با آب ولرم به آرامی بشویید و بدون کشیدن یا ساییدن پوست، آن را خشک کنید. در نوزادان نیز بهتر است پوشک کثیف یا خیس در اولین فرصت تعویض شود تا رطوبت و تماس طولانی پوست با مدفوع باعث تحریک بیشتر ناحیه نشود.

جلوگیری از فشار دادن یا ترکاندن آبسه

یکی از مهم ترین نکات در مراقبت خانگی این است که آبسه را فشار ندهید، با سوزن سوراخ نکنید و برای خارج کردن چرک آن اقدام نکنید. این کار می تواند باعث آسیب بیشتر به پوست و گسترش عفونت به بافت های اطراف شود. اگر آبسه خود به خود باز شد، محل را به آرامی با آب تمیز کنید و برای بررسی وضعیت کودک با پزشک مشورت کنید.

جلوگیری از تحریک پوست

پوست اطراف مقعد کودک حساس است و استفاده از محصولات معطر، الکل، مواد ضدعفونی کننده قوی یا دستمال های مرطوب تحریک کننده می تواند وضعیت را بدتر کند. برای تمیز کردن ناحیه، آب ولرم و محصولات ملایم و بدون عطر انتخاب مناسب تری هستند.

توجه به یبوست و دفع مدفوع

درد ناشی از آبسه ممکن است باعث شود کودک از دفع مدفوع خودداری کند و این موضوع ناراحتی او را بیشتر کند. اگر کودک یبوست دارد، بهتر است برای درمان آن با پزشک مشورت کنید. در کودکان بزرگ تر، مصرف مایعات کافی و داشتن رژیم غذایی متعادل می تواند به پیشگیری از یبوست کمک کند، اما برای نوزادان نباید بدون نظر پزشک تغییری در تغذیه ایجاد کرد.

اگر برآمدگی بزرگ تر یا دردناک تر شد، قرمزی اطراف آن گسترش پیدا کرد، چرک خارج شد، کودک تب یا بی حالی داشت یا وضعیت او رو به بدتر شدن بود، مراقبت خانگی کافی نیست و باید توسط پزشک معاینه شود. به ویژه در نوزادان، نبود تب به تنهایی نمی تواند آبسه را رد کند.

آنتی بیوتیک درمانی

آنتی بیوتیک ها در درمان آبسه مقعدی نقش محدودی دارند. یک اشتباه رایج این است که والدین انتظار دارند آنتی بیوتیک به تنهایی آبسه را درمان کند. اما چرک داخل آبسه به صورت فیزیکی بریده شده از جریان خون است و آنتی بیوتیک به آن نفوذ نمی کند.

با این حال، آنتی بیوتیک در مواقعی که عفونت به بافت های اطراف گسترش یافته، کودک تب بالا دارد یا دچار علائم عمومی شده و بعد از جراحی برای جلوگیری از عفونت مجدد تجویز می شود. نوع آنتی بیوتیک بر اساس سن کودک و نتیجه کشت میکروبی انتخاب می شود.

تخلیه جراحی آبسه

در اکثر موارد، تخلیه جراحی آبسه اصلی ترین و قطعی ترین روش درمان است. در این روش، پزشک یک برش کوچک روی آبسه ایجاد می کند تا چرک خارج شود. این عمل در کودکان معمولا تحت بی حسی موضعی یا بیهوشی کامل انجام می شود.

بعد از تخلیه، محل برش معمولا باز گذاشته می شود تا چرک باقی مانده به تدریج تخلیه شود و التیام از داخل به خارج صورت بگیرد. والدین باید بدانند که بهبودی کامل چند هفته طول می کشد و مراقبت روزانه از زخم ضروری است. روش با دوران نقاهت کمتری هم برای درمان بیماری در کودکان وجود و آن، عمل لیزر آبسه مقعد است. برای کسب اطلاعات بیشتر، پیشنهاد می کنیم صفحه توضیحات مربوطه به آن روش را مطالعه کنید.

مراقبت های بعد از جراحی در کودکان

مراقبت های بعد از جراحی اهمیت خاصی دارند و متاسفانه اغلب در توضیحات پزشک به اندازه کافی گفته نمی شوند. این مراقبت ها شامل موارد زیر می شوند:

اول از همه، حمام آب گرم بعد از هر بار دفع مدفوع برای تمیز نگه داشتن ناحیه و کاهش درد. دوم، تعویض پانسمان طبق دستور پزشک. سوم، دادن داروهای مسکن و ضد درد تجویز شده به موقع، حتی اگر کودک در آن لحظه درد شدیدی ندارد، چون جلوگیری از درد بهتر از کنترل درد بعد از شروع آن است. چهارم، پرهیز از استفاده از دستمال مرطوب حاوی الکل یا عطر در ناحیه ترمیم شده.

مدیریت فیستول مقعدی بعد از آبسه

در کودکان، بعد از درمان آبسه، ممکن است یک کانال باریک بین داخل مقعد و پوست اطراف باقی بماند که به آن فیستول می گویند.

این بیماری در کودکان کمتر از بزرگسالان به جراحی نیاز دارد، چون در بسیاری از نوزادان و کودکان زیر یک سال، فیستول بعد از چند ماه خود به خود بسته می شود. با این حال، اگر فیستول بسته نشود یا مکررا عفونت بدهد، جراحی فیستول مقعدی برای بستن آن ضروری خواهد بود. متخصص اطفال یا جراح کودکان می تواند وضعیت را پیگیری کند.

جوش مقعدی در کودکان و نوزادان چیست؟

جوش مقعدی یکی از مشکلاتی است که اغلب با آبسه مقعدی اشتباه گرفته می شود. درک تفاوت بین این دو اهمیت زیادی دارد چون درمان متفاوتی دارند. علت جوش مقعدی کودکان معمولا انسداد منافذ پوستی، تجمع چربی یا عرق در اطراف مقعد، یا واکنش پوست به پوشک یا محصولات بهداشتی است. این جوش ها با عفونت غدد مقعدی که در آبسه اتفاق می افتد کاملا متفاوت هستند.

در واقع جوش مقعدی از یک منبع کاملا متفاوت شروع می شود. منافذ پوستی ناحیه مقعد، مثل هر قسمت دیگری از بدن، می توانند مسدود شوند و کمدون یا جوش تشکیل دهند. این فرایند کاملا پوستی است و ارتباطی به غدد داخل مقعد ندارد.

علائم جوش مقعدی و تفاوت آن با آبسه مقعدی

جوش مقعدی معمولا کوچک تر، سطحی تر و کمتر دردناک از آبسه مقعدی است. در بیشتر موارد، جوش مقعدی در کودکان با حفظ بهداشت و مراقبت های ساده برطرف می شود، در حالی که آبسه مقعدی به درمان پزشکی نیاز دارد.

برای مقایسه بهتر، جدول زیر تفاوت های اصلی این دو مشکل را نشان می دهد:

درمان جوش مقعدی کودکان و نوزادان

بیشتر جوش های مقعدی کودکان با اقدامات ساده خانگی برطرف می شوند و نیازی به مراجعه به پزشک ندارند. مهم ترین اصل درمان، پرهیز از دستکاری و فشار دادن جوش است. دستکاری جوش، علاوه بر اینکه دردناک است، می تواند عفونت ثانویه ایجاد کند و جوش ساده را به مشکل جدی تری تبدیل کند.

اقداماتی که در درمان جوش مقعدی کودکان توصیه می شود عبارتند از:

• تمیز نگه داشتن ناحیه مقعد با آب ولرم و صابون ملایم بدون عطر

• تعویض پوشک در اسرع وقت و جلوگیری از ماندن پوشک مرطوب

• استفاده از کرم های مراقبتی مخصوص کودک که پوشش محافظ ایجاد می کنند

• حمام آب ولرم روزانه برای تمیز کردن و کاهش التهاب پوستی

• اجتناب از دستمال های مرطوب حاوی الکل یا پارابن که پوست حساس نوزاد را تحریک می کنند

اگر جوش مقعدی بعد از یک هفته مراقبت بهبود نیافت، بزرگتر شد، یا علائمی مثل گرمی، قرمزی شدید یا ترشح چرک پیدا کرد، باید با پزشک مشورت کرد. این علائم نشان می دهند که احتمالا با آبسه مقعدی روبرو هستیم، نه یک جوش ساده.

آبسه مقعدی در نوزادان

آبسه مقعدی در نوزادان یکی از حالت های خاص این بیماری است که تفاوت های مهمی با کودکان بزرگتر دارد. نوزادان، به خصوص پسرها، بیشتر از دختران به این مشکل دچار می شوند. بررسی های پزشکی نشان می دهد که در اکثر موارد، نوزادان پسر حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد موارد آبسه مقعدی نوزادی را تشکیل می دهند، اگرچه دلیل دقیق این تفاوت جنسی هنوز به طور کامل مشخص نیست.

آبسه مقعدی در نوزادان اغلب در ماه های اول زندگی رخ می دهد. علت اصلی در این سنین غالبا همان انسداد غدد مقعدی است، اما فاکتورهای خاصی مثل تغذیه با شیر مادر در برابر شیر خشک هم ممکن است تاثیر داشته باشند.

آبسه مقعدی نوزاد چگونه ایجاد می شود؟

در نوزادان، غدد مقعدی هنوز در حال بلوغ هستند و ساختار آن ها نسبت به کودکان بزرگتر متفاوت است. این غدد در نوزادان به ویژه بعد از تولد ممکن است تحت تاثیر تغییرات هورمونی مادر قرار داشته باشند. یک فرضیه جالب که در تحقیقات پزشکی مطرح شده این است که هورمون های مادر که از طریق شیر یا در دوره جنینی به نوزاد منتقل شده اند، ممکن است بر ترشح این غدد تاثیر بگذارند و در موارد نادر زمینه انسداد آن ها را فراهم کنند.

مدفوع نوزاد که در ابتدا مکونیوم و بعد مدفوع شیری است، ترکیب متفاوتی نسبت به مدفوع کودکان بزرگتر دارد. این تفاوت ترکیب ممکن است روی محیط داخل مجرای مقعد تاثیر بگذارد. همچنین نوزادانی که اسهال مکرر دارند یا در محیط مرطوب طولانی مدت نگه داشته می شوند، بیشتر در معرض خطر هستند.

علائم آبسه مقعدی در نوزاد چیست؟

علائم آبسه مقعدی در نوزادان به دلیل اینکه نوزاد نمی تواند دردش را کلامی بیان کند، باید از طریق رفتار و تغییرات فیزیکی تشخیص داده شود. اولین چیزی که والدین معمولا متوجه می شوند یک برآمدگی کوچک قرمز یا گرم در اطراف مقعد نوزاد است که ممکن است به سرعت بزرگتر شود.

نوزاد دچار آبسه مقعدی معمولا هنگام تعویض پوشک یا تمیز کردن ناحیه مقعد گریه شدیدی می کند که با گریه معمولی متفاوت است. بی قراری خاص در هنگام لمس ناحیه مقعد یا قرار گرفتن در وضعیت خاص، از دیگر علائم رفتاری است. گاهی نوزاد از تغذیه امتناع می کند یا بی حال تر از معمول است که می تواند نشانه گسترش عفونت باشد.

درمان آبسه مقعد در نوزادان

درمان آبسه مقعدی نوزادان در بسیاری از جنبه ها با کودکان بزرگتر مشابه است، اما ملاحظات خاصی وجود دارد. به دلیل ظرافت بیشتر بافت نوزادان و ریسک بیهوشی در سن پایین، پزشکان معمولا یک رویکرد محافظه کارانه تر در اول کار دارند.

اقدامات درمانی در نوزادان عبارتند از:

• حمام آب ولرم سه تا چهار بار در روز به مدت ۱۰ دقیقه به عنوان اولین اقدام

• نگه داشتن ناحیه مقعد تمیز و خشک بین حمام ها

• تعویض فوری پوشک بعد از هر بار آلوده شدن

• مراجعه به پزشک برای ارزیابی نیاز به تخلیه جراحی

• آنتی بیوتیک فقط در صورت تجویز پزشک و بر اساس وزن نوزاد

• پیگیری منظم برای اطمینان از بهبودی کامل و عدم تشکیل فیستول

یکی از نکات مهمی که باید بدانید این است که در نوزادان، تخلیه جراحی آبسه اگرچه معمولا ضروری است، اما ممکن است با آرام بخش یا بیهوشی سبک انجام شود. تصمیم نهایی را پزشک متخصص بر اساس اندازه آبسه و وضعیت نوزاد می گیرد و نباید نگران بیهوشی در سن پایین بود، چون خطر عفونت کنترل نشده معمولا بیشتر از خطر بیهوشی کوتاه مدت است.

آیا آبسه مقعدی نوزاد خطرناک است؟

در بیشتر موارد، آبسه مقعدی نوزادان با تشخیص و درمان به موقع قابل کنترل است و پیش آگهی خوبی دارد. اما اگر درمان نشود یا به تاخیر بیفتد، می تواند عوارضی ایجاد کند که جدی تر هستند.

خطر اصلی گسترش عفونت به بافت های عمیق تر یا حتی ورود به جریان خون است که در نوزادان نسبت به کودکان بزرگتر سریع تر اتفاق می افتد. به علاوه، تشکیل فیستول مقعدی بعد از آبسه درمان نشده یا آبسه ای که خود به خود باز می شود، یک عارضه شایع در نوزادان است.

اگرچه بسیاری از فیستول های نوزادی خود به خود بهبود می یابند، در موارد مقاوم نیاز به جراحی دارند. بنابراین توصیه می شود با مشاهده هر علامت مشکوکی در ناحیه مقعد نوزاد، بدون اتلاف وقت با پزشک مشورت کنید.

جمع بندی

آبسه مقعدی در کودکان و نوزادان یک مشکل قابل درمان است که با تشخیص به موقع پیامدهای جدی ندارد. تفاوت اصلی بین جوش مقعدی و آبسه مقعدی در منشا، شدت علائم و نوع درمان آن هاست. جوش مقعدی یک مشکل پوستی سطحی است که اغلب با مراقبت های خانگی برطرف می شود، اما آبسه مقعدی عفونت غدد مقعدی است که معمولا به مداخله پزشکی نیاز دارد.

در نوزادان، این مشکل ویژگی های خاص خودش را دارد، شیوع بیشتر در پسرها، احتمال نبودن تب، و خطر بالاتر تشکیل فیستول بعد از آبسه از جمله این ویژگی ها هستند. حمام آب گرم یک درمان کمکی اولیه موثر در همه سنین است، اما جایگزین درمان پزشکی نمی شود. اگر آبسه مقعدی درمان نشود، می تواند تبدیل به فیستول مقعدی شود که درمان پیچیده تری نیاز دارد. با مشاهده هر برآمدگی مشکوک در اطراف مقعد کودک یا نوزاد، بدون تاخیر با پزشک مشورت کنید.