راه های انتقال زگیل تناسلی و HPV | مدت زمان انتقال

راه های انتقال زگیل تناسلی و HPV

HPV عمدتا از طریق تماس مستقیم پوست یا مخاط با ناحیه آلوده منتقل می‌ شود. بنابراین انتقال آن فقط به رابطه جنسی همراه با دخول محدود نیست و تماس نزدیک جنسی، حتی بدون دخول، نیز می‌ تواند خطر انتقال داشته باشد.

رابطه واژینال

رابطه واژینال رایج ترین مسیر انتقال HPV است. در این نوع رابطه، پوست ناحیه تناسلی دو نفر به طور مستقیم با هم در تماس هستند و ویروس می تواند از طریق این تماس از یک نفر به دیگری برود. کاندوم می‌ تواند خطر انتقال HPV را کاهش دهد، اما محافظت کاملی ایجاد نمی‌ کند؛ زیرا تمام پوست ناحیه تناسلی را نمی‌ پوشاند.

رابطه مقعدی

در رابطه مقعدی، ناحیه اطراف مقعد هم می تواند درگیر ویروس شود. HPV می تواند هم در فرد دهنده و هم در فرد گیرنده در این نوع رابطه منتقل شود. بررسی های بالینی نشان می دهد که HPV در ناحیه مقعد در مردانی که با مردان رابطه دارند شیوع بیشتری دارد، اما این به معنای محدود بودن خطر به این گروه نیست.

همچنین این ناحیه به دلیل پوشش کمتر با کاندوم و احتمال بیشتر آسیب های پوستی خفیف، ممکن است از نظر انتقال ویروس حساس تر باشد. توجه به این مساله در زگیل تناسلی در مردان اهمیت ویژه ای دارد.

رابطه دهانی

رابطه دهانی هم می تواند مسیر انتقال HPV باشد، هرچند احتمال آن نسبت به رابطه واژینال یا مقعدی کمتر ارزیابی می شود. ویروس می تواند از ناحیه تناسلی یک نفر به دهان فرد دیگر یا برعکس منتقل شود. برخی از سویه های HPV با سرطان گلو و دهانحلق مرتبط هستند و این موضوع بیشتر از طریق رابطه دهانی اتفاق می افتد.

درباره انتقال HPV از طریق بوسیدن، شواهد موجود قطعی نیست و بوسیدن معمولی به عنوان مسیر اصلی انتقال HPV شناخته نمی‌ شود. در مقاله آیا HPV از طریق بوسیدن منتقل می‌ شود؟ این موضوع را جداگانه بررسی کرده‌ ایم.

تماس مستقیم پوست ناحیه تناسلی

HPV لزوما به رابطه جنسی کامل نیاز ندارد. اگر پوست ناحیه تناسلی دو نفر با هم در تماس مستقیم باشد، مثل برخی انواع تحریک جنسی بدون دخول، انتقال ویروس می تواند اتفاق بیفتد. این موضوع به خصوص برای درک انتقال HPV در کسانی که هنوز رابطه کامل نداشته اند اهمیت دارد.

آیا بدون دخول HPV منتقل می شود؟

بله، HPV می تواند بدون دخول هم منتقل شود و نداشتن دخول به این معنا نیست که در معرض HPV قرار نگرفته‌ اید.

منبع معتبر NHS نیز تاکید می کند که برای انتقال HPV لزوما رابطه همراه با دخول لازم نیست و تماس پوست به پوست ناحیه تناسلی می تواند یکی از راه های انتقال ویروس باشد.

ویروس HPV از طریق تماس پوست به پوست در ناحیه تناسلی منتقل می شود. این یعنی فشردن پوست ناحیه تناسلی دو نفر به هم، حتی بدون دخول، می تواند فرصت انتقال ویروس را فراهم کند. این موضوع در مورد زگیل تناسلی در دختران مجرد اهمیت خاصی دارد، چون ممکن است فرد تصور کند که چون رابطه کامل نداشته، در معرض خطر نبوده است.

البته میزان خطر در این حالت احتمالا کمتر از رابطه کامل است، اما نمی توان آن را صفر دانست. احتمال انتقال به عوامل مختلفی از جمله نوع و شدت تماس، محل تماس و وضعیت عفونت فرد مبتلا بستگی دارد. این مساله نشان می دهد که صرف اجتناب از دخول، تضمینی برای مصونیت کامل از HPV نیست.

مدت زمان انتقال زگیل تناسلی چقدر است؟

زمان بروز زگیل تناسلی بعد از ابتلا به HPV ثابت نیست و در افراد مختلف تفاوت دارد. بعد از اینکه HPV وارد بدن می شود، دوره نهفتگی آن می تواند از چند هفته تا چند ماه یا حتی سال ها طول بکشد.

ممکن است فرد برای مدت طولانی هیچ علامتی نداشته باشد و با وجود نداشتن زگیل قابل مشاهده، عفونت HPV داشته باشد. زگیل های قابل مشاهده معمولا بین یک تا هشت ماه پس از آلودگی ظاهر می شوند، اما این اتفاق همیشه نمی افتد.

در خیلی از موارد، سیستم ایمنی بدن ویروس را بدون آنکه زگیل یا علامتی ظاهر شود، از بین می برد. در برخی موارد هم ویروس سال ها در بدن می ماند و در شرایطی مثل تضعیف سیستم ایمنی دوباره فعال می شود. به همین دلیل، فاصله زمانی بین آلودگی و ظهور علائم نمی تواند به تنهایی برای تشخیص منبع انتقال استفاده شود و قضاوت درباره اینکه ویروس از چه کسی منتقل شده، کار پیچیده ای است.

آیا فرد بدون زگیل قابل مشاهده می تواند HPV را منتقل کند؟

نداشتن زگیل قابل مشاهده به این معنا نیست که فرد نمی‌ تواند عفونت HPV داشته باشد یا آن را منتقل کند. خیلی از مردم تصور می کنند که اگر زگیل قابل مشاهده ای نداشته باشند، خطری برای دیگران ندارند. اما واقعیت این نیست.

موارد زیر نشان می دهند که چرا نداشتن زگیل ظاهری به معنای عدم انتقال نیست:

• HPV می تواند بدون هیچ علامتی در پوست حضور داشته باشد و از همان پوست ظاهرا سالم منتقل شود.

• عفونت HPV می‌ تواند در نواحی‌ ای وجود داشته باشد که فرد خودش قادر به مشاهده آنها نیست؛ بنابراین نبودن زگیل قابل مشاهده، به‌ تنهایی عفونت HPV را رد نمی‌ کند.

• ویروس ممکن است در مرحله ای باشد که تکثیر می کند اما هنوز ضایعه قابل مشاهده ای ایجاد نکرده است.

• پس از درمان زگیل، ویروس ممکن است همچنان در بافت های اطراف باقی بماند.

• آزمایش های معمول HPV فقط برخی سویه های پرخطر را شناسایی می کنند و برای تشخیص وجود ویروس در پوست ناحیه تناسلی روش قابل اطمینانی برای عموم افراد وجود ندارد.

از آنجا که بسیاری از عفونت‌ های HPV بدون علامت هستند و ممکن است بدون تشخیص باقی بمانند، آمار ابتلا لزوما تمام موارد عفونت را نشان نمی‌ دهد. برخی تخمین های پزشکی نشان می دهند که اکثر افراد جنسی فعال در طول زندگی شان حداقل یک بار با HPV مواجه می شوند، در حالی که اکثر آنها هرگز از این موضوع باخبر نمی شوند.

راه هایی که انتقال HPV از طریق آنها مطرح نیست یا شواهد کافی ندارند

درست به همان اندازه که دانستن مسیرهای انتقال HPV مهم است، آگاهی از چیزهایی که احتمالا یا قطعا مسیر انتقال نیستند هم می تواند اضطراب غیرضروری را کاهش دهد. موارد زیر یا شواهد علمی کافی برای تایید آنها به عنوان مسیر انتقال وجود ندارد، یا خطر آنها بسیار ناچیز ارزیابی می شود:

1. اشتراک در توالت: HPV از طریق نشستن روی توالت معمولا منتقل نمی شود. این ویروس روی سطوح خشک مدت زیادی زنده نمی ماند و برای انتقال به تماس مستقیم پوست نیاز دارد.

2. استخر و جکوزی: تا به حال گزارش مستند و معتبری از انتقال HPV از طریق آب استخر یا جکوزی وجود ندارد.

3. دست دادن و تماس های روزمره: HPV از طریق دست دادن، بغل کردن یا تماس های معمول روزمره منتقل نمی شود.

4. غذا و ظروف مشترک: در مورد انتقال HPV از طریق غذا یا استفاده از ظروف مشترک، هیچ مدرک علمی قابل اعتنایی وجود ندارد. این ویروس از دستگاه گوارش منتقل نمی شود و ساختار آن به گونه ای نیست که از این مسیر بتواند وارد بدن شود.

5. حوله و پوشاک: اگرچه در تئوری ممکن است ویروس روی پارچه برای مدت کوتاهی باقی بماند، انتقال از این مسیر در عمل بسیار بعید است و گزارش های بالینی تایید شده ای در این زمینه وجود ندارد.

باید توجه داشت که برخی از این موارد با تایپ های دیگر ویروس های پاپیلوم انسانی که زگیل های معمولی پا و دست را ایجاد می کنند متفاوت هستند. آن نوع از HPV که زگیل کف پا ایجاد می کند ممکن است در حمام های عمومی هم منتقل شود، اما سویه های تناسلی این ویروس رفتار متفاوتی دارند. این تفاوت اغلب در توضیحات عمومی نادیده گرفته می شود و باعث سردرگمی می شود.

چگونه احتمال انتقال را کاهش دهیم؟

مدیریت خطر انتقال HPV ترکیبی از چند راهکار است که هیچ کدام به تنهایی محافظت صددرصدی نمی دهند. واقع بینی در این مورد مهم تر از دنبال کردن راه حل های قطعی است. موارد زیر مجموعه ای از اقداماتی هستند که بر اساس شواهد پزشکی موجود می توانند خطر انتقال را کاهش دهند:

• واکسن HPV: موثرترین ابزاری که امروز در دسترس است. واکسن گارداسیل علیه شایع ترین سویه های پرخطر و کم خطر HPV محافظت ایجاد می کند. این واکسن در سنین پایین تر موثرتر است اما تا سن ۴۵ سال هم می تواند مفید باشد.

• استفاده از کاندوم: کاندوم محافظت کامل نمی دهد اما احتمال انتقال را کاهش می دهد. استفاده مداوم و درست از کاندوم، نه فقط موردی، اهمیت دارد.

• معاینه منظم: پاپ اسمیر منظم برای زنان می تواند تغییرات سلولی ناشی از HPV را زود تشخیص دهد. مردان هم می توانند از یک پزشک بخواهند ناحیه تناسلی را معاینه کند، هرچند آزمایش استاندارد HPV برای مردان وجود ندارد.

• اطلاع رسانی به شریک جنسی: اگر تشخیص HPV یا زگیل تناسلی داده شده، آگاه کردن شریک جنسی یک مسوولیت اخلاقی است تا او هم بتواند اقدامات لازم را انجام دهد.

• تعداد شرکای جنسی: داشتن رابطه جنسی با شریک ثابت و کاهش تعداد شرکای جنسی می‌ تواند احتمال مواجهه با HPV را کاهش دهد.

• درمان زگیل های فعال: درمان زگیل های قابل مشاهده بار ویروسی را در ناحیه کاهش می دهد و احتمال انتقال را در آن دوره کمتر می کند.

دکتر عاطفه دهقانی تفتی تاکید می کند که حتی در یک رابطه پایدار هم اگر یکی از طرفین HPV داشته باشد، ممکن است دیگری به این ویروس آلوده نشود. سیستم ایمنی بدن نقش مهمی در این تعامل دارد. با این حال، این موضوع به معنای بی‌ نیازی از اقدامات پیشگیرانه نیست.

شیوع این ویروس در افراد با رابطه جنسی فعال و با افراد مختلف بسیار بالا است و در بسیاری از موارد سیستم ایمنی بدن آن را کنترل می کند. اما این واقعیت نباید به نادیده گرفتن اقدامات پیشگیرانه منجر شود. شناخت درست از مسیرهای انتقال، اقدام به موقع برای واکسیناسیون و معاینه منظم، ابزارهای اصلی مدیریت این ویروس هستند.